78. Έμποροι και βιοτέχνες, καταστήματα και διαφορετικά επαγγέλματα σε αυτή την απέραντη πόλη της Ισλαμπόλ, με τους κανονισμούς που τους παραδόθηκαν από τους σεΐχηδές τους ή τους αρχαίους

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο στον παράδεισο, απ’ όπου αποπλανήθηκε από τους υπαινιγμούς του Σατανά. Ο Αδάμ διδάχθηκε, με τη μεσολάβηση του Γαβριήλ, να σπέρνει τη γη με σιτάρι κατά τη διάρκεια της ζωής του και όλοι οι προφήτες [διδάχθηκαν] παρόμοιες τέχνες, απαραίτητες για τη διατήρηση της ζωής.

Τέχνες των Προφητών

Ο Αδάμ ήταν, όπως μας λένε, χωρικός. Ο Σηθ, υφαντής. Ο Εντρίς (Ενώχ), ράφτης. Ο Νώε, ξυλουργός. Ο Χουντ, έμπορος. Ο Σάλεχ, καμηλιέρης. Ο Αβραάμ, γαλατάς στο Χαλέπι και μετά, όταν έχτισε την Καάμπα, κτίστης. Ο Ισμαήλ, κυνηγός. Ο Ισαάκ, πριν τυφλωθεί, ήταν βοσκός. Ο Ιακώβ, κερδοσκοπικός άνθρωπος. Ο Ιωσήφ, στη φυλακή ρολογάς και μετά βασιλιάς. Ο Ιώβ, ασθενής ζητιάνος. Ο Σοάιμπ (Ιοθώρ), λάτρης. Ο Μωυσής, βοσκός. Ο Ααρών, βεζίρης. Ο Ζιλκεφέλ, φούρναρης. Ο Τζέρτζις (Γεώργιος), σεΐχης. Ο Λοθ, χρονογράφος. Ο Κάφφα, κηπουρός. Ο Αζίρ (Έσδρας), ονηλάτης. Ο Σαμουήλ, ο σύντροφος των εβδομηνταδύο μεταφραστών, διερμηνέας. Ο Ηλίας, υφαντής. Ο Δαυίδ, οπλουργός. Ο Σολωμών, καλαθοποιός των φύλλων των φοινίκων. Ο Ζαχαρίας, ερημίτης. Ο Ιωάννης, σεΐχης. Ο Ιερεμίας, χειρουργός. Ο Δανιήλ, μάντης της τέχνης ρεμλ. Ο Λοκμάν, φιλόσοφος. Ο Ιωνάς, ψαράς. Ο Ιησούς, ταξιδιώτης. Και εξακόσια χρόνια ύστερα από αυτόν, ο Μωάμεθ, ο τελευταίος από τους προφήτες, έμπορος και στρατιώτης στους τρόπους του Θεού, ο οποίος, σύμφωνα με το κείμενο, «Να στρατεύεσαι στους τρόπους του Θεού», είδε ο ίδιος εικοσιοκτώ νίκες. Όλοι αυτοί οι προφήτες, έχοντας διδαχθεί τις προαναφερθείσες τέχνες τους από τον Γαβριήλ, τις κοινοποίησαν στην ανθρωπότητα και έγιναν οι σεΐχηδες και προστάτες αυτών των τεχνών.

Ουράνιο δίπλωμα που χορηγήθηκε στον Μωάμεθ με την παρέμβαση του Γαβριήλ

Ο Προφήτης, όταν ήταν πενηνταενός ετών και κατοικούσε στη Μέκκα, στο σπίτι του Ομμί Χάνι, έλαβε μέσω του Γαβριήλ την πρόσκληση για ουράνια επίσκεψη (μιράτζ) και το ουράνιο άλογο, που ονομάζεται Ρεφρέφ. Έδωσαν τα χέρια μαζί σαν αδέλφια και ο Γαβριήλ είπε: «Ω Προφήτη, ο χαιρετισμός του Κυρίου σε Σένα. Λέει να ανέβεις σε αυτό το ουράνιο μεταφορικό μέσο (το μποράκ Ρεφρέφ), να ζώσεις τα μέλη σου με αυτό το μεταξωτό μαντήλι του παραδείσου και να κοιτάξεις τον θρόνο (κουρσί), το στερέωμα (αρς), το τραπέζι της μοίρας (λαχ) και την πέννα (καλέμ), τους οκτώ παραδείσους, τους δεκαοκτώ χιλιάδες κόσμους και τη δική μου τελειότητα». Ο Γαβριήλ τον έζωσε με τη μεταξωτή ποδιά του παραδείσου, που έκτοτε παραμένει η ενδυμασία όλων των εργατών, που ζώνονται με μια ποδιά στην αρχή κάθε έργου, για να το φέρουν στην εντέλεια.

Ο Προφήτης τη νύχτα της ανάληψης (μιράτζ), έχοντας δει τους 18.000 κόσμους, πλησίασε τον Θεό στην απόσταση του Καμπ Κάσεϊν και μίλησε με τον Κύριο 21.000 λέξεις, όπως λένε κάποιοι και όπως λένε άλλοι 70.000. Το Καμπ Κάσεϊν είναι η απόσταση μεταξύ των δύο άκρων ενός τόξου, η οποία, όπως λένε οι σχολιαστές, πρέπει να κατανοηθεί εδώ ως η απόσταση μεταξύ των δύο άκρων των φρυδιών και ότι ο Προφήτης είχε τη δυνατότητα να πλησιάσει έτσι κοντά στη Θεότητα. Επιστρέφοντας από αυτή την ανάληψη το ίδιο βράδυ στο σπίτι του στο Ομμί Χάνι, βρήκε το κρεβάτι του ακόμη ζεστό. Καθώς αυτό το μεγάλο θαύμα έγινε αντικείμενο συζήτησης για τους φίλους του Προφήτη, δεν μπορούσε να συνεχίσει να ζει σε καλές σχέσεις με τους άπιστους της Μέκκας και διέφυγε με τους συντρόφους της φυγής του (μουχατζιρίν) στη Μεδίνα, όπου έμεινε δέκα χρόνια. Το δεύτερο έτος μετά τη φυγή ή Εγείρα καθιέρωσε τη νηστεία και μετέφερε την κίμπλα (το μέρος προς το οποίο στρέφεται κανείς κατά τη διάρκεια της προσευχής) από την Ιερουσαλήμ στη Μέκκα. Και ο Αμπουμπέκρ, επιλέγοντας την εθελοντική φτώχεια, έγινε ο πρώτος από τους δερβίσηδες Νακσμπεντί. Στην προσκύνηση (μπεϊάτ) που έκανε στον Προφήτη τον ακολούθησε ο Ομάρ, ο αρχηγός των πολεμοχαρών δερβίσηδων. Ο Οσμάν με τον ίδιο τρόπο έγινε επικεφαλής των Μονοθεϊστών και ο Αλή των Χαλβετί. Έτσι αυτοί οι τέσσερις φίλοι του Προφήτη, έχοντας προσκυνήσει ή αποτίσει φόρο τιμής σε αυτόν σύμφωνα με το κείμενο, «Όσοι σε προσκυνούν, προσκυνούν τον Θεό και το χέρι του Θεού είναι πάνω στα χέρια τους», έγιναν τέσσερις βεζίρηδες και ισάριθμοι επικεφαλής θρησκευτικών ταγμάτων. Μπεϊάτ είναι η προσκύνηση που υποβάλλεται. Ταρίκ είναι το όνομα ενός θρησκευτικού τάγματος. Το σεντ, η ανάληψη του ενδύματος ή του θρησκευτικού δεσμού, ονομάζεται έτσι από το δέσιμο του μαντηλιού γύρω από το κεφάλι (ιμάμε, τουρμπάν) και εκείνου γύρω από τα λαγόνια (πιστιμάλ, ποδιά). Εκείνος που ούτε έχει δώσει τον όρκο (αχντ), ούτε έχει αναλάβει το ένδυμα (σεντ), δεν μπορεί να ειπωθεί ότι ανήκει σε κάποιο θρησκευτικό τάγμα (ταρίκ).

Ο όρκος (αχντ) έχει θεσπιστεί από τρεις προφήτες. Από τον Αδάμ, που υποσχέθηκε να μην φάει από το σιτάρι (τον απαγορευμένο καρπό του δένδρου της γνώσης), ο οποίος, για παράβαση του όρκου του, εξορίστηκε από τον παράδεισο. Από τον Αβραάμ, ο οποίος ορκίστηκε να χτίσει την Καάμπα και ο οποίος, επιτυγχάνοντάς το, ονομάστηκε Χαλίλ-αλλάχ, ο φίλος του Θεού. Από τον Μωάμεθ, ο οποίος έλαβε τον όρκο (αχντ) από τους τέσσερις προαναφερθέντες φίλους του, όταν βάζοντας τα χέρια τους στα δικά του, του απέτισαν φόρο τιμής (μπεϊάτ).

Η ανάληψη του ενδύματος (σεντ) έχει εξηγηθεί μέσω παραδείγματος από δέκα προφήτες: (1) Τον Αδάμ, ο οποίος, όταν εξορίστηκε από τον παράδεισο, από ντροπή για τον Θεό και όλους τους αγγέλους, έδεσε γύρω από την οσφύ του ένα φύλλο συκής. (2) Τον Αβραάμ, ο οποίος, όταν έχτιζε ως κτίστης την Καάμπα, φορούσε ποδιά. (3) Τον Νώε, που έκανε το ίδιο όταν έφτιαχνε την κιβωτό ως ξυλουργός. (4) Τον Προφήτη, που ζώστηκε με ποδιά τη νύχτα της ανάληψης. (5) Τον Αμπουμπέκρ, (6) τον Ομάρ, (7) τον Οσμάν, (8) τον Αλή, (9) τον Χάμζα και (10) τον Χαλέντ Μπεν Ουελίντ, όπου όλοι φορούσαν ποδιές. Οι τελευταίοι έξι ανακηρύχθηκαν από τον Προφήτη αρχηγοί ταγμάτων και έλαβαν από αυτόν την ικανότητα να επενδύουν άλλους. Ο Αλή επένδυσε έτσι τον Σελμάν τον Πέρση, τον Αμρού, γιο του Σαμίρι και τον Μπελάλ τον Αβησσυνό, τον επικεφαλής όλων των μουεζίνηδων, ενώ ο Σελμάν επένδυσε άλλους επτά παρουσία του Προφήτη. Το νόημα αυτής της επένδυσης ή θρησκευτικού δεσμού (σεντ) είναι να υπενθυμίζει συνεχώς στους ανθρώπους τον αγώνα με τον Σατανά, προκειμένου να αντιστέκονται στους υπαινιγμούς του. Το τάγμα ταρίκ ή θρησκευτική αδελφότητα εισήχθη πρώτα από τον Αδάμ, ο οποίος, σφίγγοντας το χέρι με τον Γαβριήλ, έκανε αδελφότητα μαζί του. Δεύτερον, από τον Αβραάμ. Τρίτον, από τον Μωάμεθ, ο οποίος έκανε επίσης αδελφότητα με τον Γαβριήλ. Και τέταρτον από τον Αμπουμπέκρ, ο οποίος έσφιξε το χέρι με τον Μωάμεθ, την ημέρα που τους έκλεισαν στο σπήλαιο (γαρ).

Τα γλυκίσματα και άλλα μικρά δώρα που πρόσφεραν οι δερβίσηδες, προέρχονται από εκείνα που έφερε ο Γαβριήλ στον Αδάμ από τον παράδεισο. Αποτελούνταν από είδος μικρού ψωμιού και σιτάρι. Του έφεραν επίσης παπαγάλους και τρυγόνια για τη διασκέδασή του και χελιδόνια και κότες στην Εύα. Τα χελιδόνια, τριγυρίζοντας πάνω από στεριά και θάλασσα, ανακάλυψαν τον Αδάμ, που βρισκόταν στην Κεϋλάνη. Έφεραν μια τρίχα από τα γένια του στην Εύα, που βρισκόταν τότε στη Τζέντα και μια τρίχα από το κεφάλι της Εύας στον Αδάμ στην Κεϋλάνη. Έτσι τα χελιδόνια έγιναν οι μεσολαβητές της συμφιλίωσης μεταξύ Αδάμ και Εύας μετά την εξορία τους από τον παράδεισο. Στη συνέχεια, ο Αδάμ και η Εύα συναντήθηκαν στις δέκα του μήνα Ζιλχέτζε, στο όρος Αραφάτ, κοντά στη Μέκκα, το οποίο από αυτή την περίσταση απέκτησε το όνομα της αναγνωρισιμότητάς του (quia Adamus hic cognovit Evam).

Οι τέσσερις πύλες της υγείας είναι η δικαιοσύνη, η τάξη, η αλήθεια και η γνώση. Η γνώση είναι εκείνη του Θεού, σύμφωνα με το κείμενο: «Όποιος γνωρίζει τον εαυτό του, γνωρίζει τον Κύριο». Όσοι την κατακτούν, ονομάζονται σεΐχηδες με ζωσμένη οσφύ (πιρί μιάν-μπέστεχ), αλλά τα έργα τους πρέπει να συμφωνούν με τα λόγια τους και πρέπει να είναι απαλλαγμένοι από κάθε ενοχή, αν θέλουν να αξίζουν τον τίτλο του σεΐχη, του νακίμπ και του ιμάμη.

Ο ιμάμης Τζαφέρ Σαντίκ ήταν ο πρώτος που ανέλαβε το θρησκευτικό ένδυμα χίρκα (κουκούλα), το οποίο θυμίζει δέκα πράγματα: (1) Η κουκούλα θυμίζει την κάλυψη της γύμνιας και της ντροπής. (2) Το μπροστινό της μέρος σημαίνει τον σεΐχη. (3) Το να την πλύνεις είναι προσταγή απάρνησης. (4) Η τραχύτητά της σημαίνει προσευχή. (5) Το δέσιμό της, εγκατάλειψη όλων των επιθυμιών. (6) Το σφίξιμό της, έπαινο του Θεού. (7) Η πληρότητά της, δικαιοσύνη. (8) Τα μανίκια της, τα καθήκοντα ενός δερβίση. (9) Το εξωτερικό μέρος, την περισυλλογή και (10) Ο γιακάς της, μυστήριο. Η προέλευση της κουκούλας ως ένδυμα μπορεί να εντοπιστεί στον Αδάμ, ο οποίος πήρε ουράνιο φόρεμα τη στιγμή που δημιουργήθηκε, αλλά το έχασε όταν εκδιώχθηκε από τον παράδεισο, όταν ζώστηκε με το φύλλο συκής. Ο Σηθ έραψε λινό και έφτιαξε από αυτό το πρώτο ένδυμα ή κουκούλα, που ύστερα έγινε απαραίτητο για όλους τους αγίους και τους προφήτες. Αλλά στην Αραβία και τη Μπαρμπαριά αμέτρητοι άνθρωποι δεν έχουν κανένα ένδυμα, εκτός από ένα κομμάτι λινό τυλιγμένο γύρω από την οσφύ τους. Ο ιμάμης Τζαφέρ επινόησε να της ράψει ένα περιθώριο, το οποίο περιθώριο σημαίνει δικαιοσύνη. Τα μανίκια, θρησκευτικό τάγμα. Η πληρότητά της, αλήθεια. Και ο γιακάς, γνώση. Είναι το σύμβολο όλων των θρησκευτικών ταγμάτων, αποθήκη μυστικιστικών θησαυρών. Τα μανίκια της είναι κοντά, σύμφωνα με την παράδοση, «Το καλύτερο φόρεμα είναι το κοντό». Σημαίνει ότι ο χρήστης έχει αποσύρει τα χέρια του από τα επίγεια αγαθά. Το ράψιμό της από διάφορα κομμάτια και κουρέλια αποτελεί προφανή απάρνηση όλων των πολυτελειών του κόσμου.

Τη νύχτα της ανάληψης, ο Προφήτης είδε ένα κιόσκ φτιαγμένο από ένα μόνο μαργαριτάρι, ρώτησε τον Γαβριήλ τι περιείχε και ενώ ο Γαβριήλ δεν μπορούσε να απαντήσει στην ερώτηση, μια φωνή ήρθε από τον Θεό, που πρόσταζε τον Γαβριήλ να ανοίξει το κιόσκ και να φορέσει στον Προφήτη το φόρεμα που θα βρισκόταν εκεί. Ο Γαβριήλ έντυσε λοιπόν τον Προφήτη με το φόρεμα και το στέμμα που βρήκε εκεί. Ντυμένος έτσι, εμφανίστηκε [ο Προφήτης] μπροστά στον θρόνο και μίλησε 70.000 λέξεις. Όταν επέστρεψε, έδειξε το τουρμπάνι (ιμάμε) στους συντρόφους του, παρουσία των οποίων το έβαλε στο κεφάλι του Αλή, ύστερα σε εκείνα του Αμπουμπέκρ, του Οσμάν και του Ομάρ και μια άλλη μέρα στα κεφάλια του Χασάν, του Χουσεΐν και της Φατίμα, λέγοντας ότι αυτή είναι η οικογένειά μου. Αυτή τη στιγμή αποκαλύφθηκε από τον ουρανό ο στίχος του Κορανίου: «Το θέλημα του Θεού είναι να κρατήσει μακριά από εσάς κάθε ακαθαρσία, ω οικογένεια του Προφήτη και να σας εξαγνίσει με αγνότητα». Τότε ο Προφήτης είπε στον Αλή: «Όπως πήρες από εμένα φτώχεια, μπορείς να τη δώσεις σε άλλους που σε ακολουθούν και να τους κάνεις κύριους του χαλιού και της ζώνης». Ο Αλή έκανε αμέσως μια προσευχή με δεκαεπτά ρικαάτ και επένδυσε δεκαεπτά από τους οπαδούς του. Ο πρώτος ήταν ο Σελμάν, ο οποίος από τότε έγινε προστάτης των υπηρετών. Για τον Σελμάν είπε ο Προφήτης τα ακόλουθα λόγια: «Είναι από την οικογένειά μας, καταλαβαίνει τις επιστήμες τόσο τις αρχαίες όσο και τις σύγχρονες. Ο Παράδεισος κάθε μέρα και νύχτα λαχταράει πέντε φορές τον Σελμάν». Πέθανε σε ηλικία εκατόν τριάντα ετών. Ο τάφος του βρίσκεται στο Μεντάιν. Ο δεύτερος από εκείνους του οποίου την οσφύ έζωσε ο Αλή ήταν ο Αμρού Μπεν Σαμίρι, ο αγγελιοφόρος του Προφήτη και έτσι ο προστάτης όλων των αγγελιοφόρων, που είναι θαμμένος στη Χομς. Ο τρίτος είναι ο Μπελάλ ο Αβυσσηνός, ο προστάτης των μουεζίνηδων, θαμμένος στη Δαμασκό, μέσα από την πύλη των Προβάτων. Οι υπόλοιποι από τους δεκαεπτά, που ζώστηκαν από τον Αλή, θα αναφερθούν στην αρχή των διαφόρων επαγγελμάτων, των οποίων είναι οι προστάτες. Εκτός από αυτούς, ο Οβέις Αλ-καρνί έγινε στην Υεμένη ο προστάτης των τοξοτών, χωρίς να έχει δει τον Προφήτη. Αφού φίλησαν αυτοί οι εκλεκτοί άνδρες το χέρι του Προφήτη και των τεσσάρων συντρόφων του, ο Προφήτης είπε: «Ω, σύντροφοί μου! Με τον ίδιο τρόπο, με τον οποίο λάβατε φόρο τιμής από τους υπηρέτες σας, θα κουράσετε καθέναν από τους υπηρέτες σας με υπηρεσίες για χίλιες και μία μέρες. Δώστε σε εκείνους που το αξίζουν την κουκούλα (χίρκα), για να είναι για πάντοτε λαός μου». Όταν μίλησε έτσι, πρόφεραν όλοι τη μωαμεθανική διακήρυξη «Αλλάχ», η οποία είναι από τότε το σημάδι ανασυνάθροισης μεταξύ όλων των θρησκευτικών ταγμάτων. Όλα αυτά τα δόγματα και τα τάγματα έχουν συγκεκριμένα ερωτήματα, τα οποία, αν κάποιος δεν είναι ικανός να απαντήσει, όλα τα αποκτήματά του είναι παράνομα. Οι αρχές και τα καταστατικά όλων αυτών των συντεχνιών, ενώσεων, ταγμάτων και σχολών ανατρέχουν στον Προφήτη και από τον Προφήτη μέσω του Γαβριήλ στον Θεό. Ο κανονισμός που δόθηκε από τον Προφήτη είναι ότι, όταν κάποιος βρεθεί άξιος να γίνει δεκτός σε ένα θρησκευτικό τάγμα, όλοι οι αρχαίοι συγκεντρώνονται μαζί, τρώνε μια μπουκιά (λόκμα) και εξετάζουν τον υποψήφιο (σαγκουΐρντ), ο οποίος πρόκειται να κατευθυνθεί στους δρόμους του Θεού. Αν απαντήσει σωστά, αν παράγει κάτι δικής του επινόησης, αν διαβάσει τον Ιμπν Κετίρ και τις δεκαεπτά μεθόδους συλλαβισμού του Κορανίου, αν το ξέρει απέξω, με λίγα λόγια αν έχει τελειώσει τις σπουδές του στην εντέλεια, τον δηλώνουν άξιο να είναι σαχίμπι-ποστ, δηλαδή κάτοχος δοράς, πάνω στην οποία κάθονται οι δερβίσηδες (το χαλί προορίζεται για τον σεΐχη, που ονομάζεται σαχίμπ σετζάντε, κάτοχος του χαλιού). Αν διαπιστωθεί ότι δεν είναι ώριμος, όλοι οι σεΐχηδες λένε την αλήθεια γι' αυτό και είναι υποχρεωμένος να υποβληθεί σε υπηρεσία χιλίων και μιας ημερών ως δοκιμασία, με την οποία θα ωριμάσει σε τελειότητα.

Ο τρόπος υποδοχής του αρχάριου είναι ο εξής. Ο νακίμπ ή παλαιότερος του τάγματος παίρνει το δεξί χέρι του αρχάριου στα αριστερά του και περνώντας μαζί του μπροστά από τους συγκεντρωμένους λάτρεις της θεότητας, τον οδηγεί στον σεΐχη ηγούμενο (στρατηγό) αυτού του τάγματος, ο οποίος κάθεται στο χαλί και φωνάζει τέσσερις φορές. Εσ-σελάμ αλέικουμ για εχλί σεριάτ. «Χαιρετισμούς σε εσάς που ακολουθείτε τη δικαιοσύνη». Εσ-σελάμ αλέικουμ για εχλί ταρίκατ. «Χαιρετισμούς σε εσάς που ακολουθείτε το τάγμα». Εσ-σελάμ αλέικουμ για εχλί χακίκατ. «Χαιρετισμούς σε εσάς που ακολουθείτε την αλήθεια». Εσ-σελάμ αλέικουμ για εχλί μαρίφετ. «Χαιρετισμούς σε εσάς που ακολουθείτε τη γνώση». Έχοντας χαιρετίσει με αυτόν τον τρόπο από τις τέσσερις πύλες της θρησκευτικής ζωής, ο αρχάριος λέει: «Στο όνομα του Θεού του πανεύσπλαχνου, του πανοικτίρμονος». Βάζει το αριστερό του χέρι κάτω από την άκρη της ζώνης του στον αφαλό του και το δεξί του χέρι στραμμένο προς τα πάνω στο χαλί του ηγουμένου. Λέει, «Χαιρετισμό σε σένα, ω που γνωρίζεις τον Θεό», κινείται προς τα πίσω, μετά προς το μπρος και δίνει τους προαναφερθέντες τέσσερις χαιρετισμούς, κρατώντας τα χέρια του στο στήθος του. Ολόκληρη η συνέλευση απαντά με τη γενική επευφημία, «Χαιρετισμό σε εσάς που αναζητάτε τη γνώση του Θεού». (Ταλίμπ μπι μαρίφετ-ιλλάχ) και «Χαιρετισμός σε σας η γνώση του Θεού». (Για ααρίφ μπιλλάχ). Ο νακίμπ και ο τσαούς (ταξιθέτης) ή αχθοφόρος παίρνουν στη συνέχεια τον αρχάριο από τα χέρια και τον οδηγούν στη μέση της συνέλευσης, όπου εκθέτει όλα όσα γνωρίζει και αν η συνέλευση είναι ικανοποιημένη με τις γνώσεις του, λένε: «Τον κρίνουμε άξιο να είναι κάτοχος δοράς (σαχίμπι-ποστ). Ο Θεός να τον έχει καλά! Την αξίζει». Στη συνέχεια προσεύχονται μαζί μια φάτιχα και όλοι φωνάζουν, Αλλάχ Άκμπαρ, «Ο Θεός είναι μεγάλος». Λα ιλάχ ιλλαλλάχ. «Δεν υπάρχει άλλος Θεός, παρά μόνο ο Αλλάχ», Αλλάχ Άκμπαρ, «Ο Θεός είναι μεγάλος!» Δίνουν ευλογίες στον Προφήτη, στους τέσσερις φίλους του, στους μάρτυρες της Κέρμπελα, στους δώδεκα ιμάμηδες και στους ιδρυτές των εκατόν εβδομήντα θρησκευτικών ταγμάτων, στον βαθμό που ο ηγούμενος θυμάται τα ονόματά τους και θέτει τον αρχάριο στα χέρια του δάσκαλου (ούστα), ο οποίος οδηγεί τον αρχάριο (φερζέντ) ως μαθητή του (σαγκουΐρντ), δένει τη ζώνη του γύρω από την οσφύ του, δίνει το δικό του ραβδί στο χέρι του και παίρνει το δεξί του χέρι μέσα στο δικό του, έτσι ώστε ο αντίχειρας να παραμένει χωριστός. Στο μεταξύ ολόκληρη η συνέλευση προφέρει τον στίχο της προσκύνησης. «Όσοι σε προσκυνούν, προσκυνούν τον Θεό και το χέρι του Θεού είναι πάνω στο χέρι τους». Στη συνέχεια προσεύχονται μια φάτιχα και περνούν το χέρι τους πάνω από το πρόσωπο. Ύστερα από αυτό ο πιρ ή παλαιότερος, σεΐχης ή ηγούμενος, ούστα ή δάσκαλος, δίνει στον νέο ή τζοβάν, μουρίντ ή υποψήφιο, σαγκουΐρντ ή μαθητή, τις ακόλουθες οδηγίες.

Οδηγίες για τον αρχάριο

«Γιε μου μην κοιτάς απαγορευμένα πράγματα, μην τρως και μην πίνεις από αυτά, μη ντύνεσαι με αυτά, μη λες ψέματα, μην προδίδεις τα δικαιώματα του αλατιού και του ψωμιού, ούτε να περιφρονείς τους παλιούς που σε δίδαξαν. Μη βαδίζεις μπροστά από τους μεγάλους, να είσαι υπομονετικός και μακρόθυμος. Μην απλώνεις το χέρι σου πέρα από εκεί που μπορεί να φτάσει. Να διατηρείς πιστά την εμπιστοσύνη που σου έχει ανατεθεί, να είσαι ικανοποιημένος με τη δόξα της φτώχειας». Έχοντας δώσει αυτή τη σωτήρια συμβουλή, Ο σεΐχης τραβά τον αρχάριο από το δεξί του αυτί και δίνοντας γερή γροθιά σε αυτό, λέει: «Γιε μου, μην είσαι απρόσεκτος, άνοιξε τα μάτια σου, η μέρα γίνεται βράδυ». Στη συνέχεια λέει τη φάτιχα, την οποία επαναλαμβάνει όλη η συνέλευση. Έπειτα ο δάσκαλος, εκτός από τη ζώνη που φοράει ήδη ο αρχάριος γύρω από τη μέση, δένει ένα μαντήλι ή ποδιά από μετάξι, μαλλί ή καμηλό, κάτω από το δεξί μπράτσο του αρχάριου με τη μορφή ταινίας ή κορδονιού, που είναι το σήμα ότι έχει επιτύχει την απαραίτητη τελειότητα. Ενώ είναι έτσι ζωσμένος, όλη η σύναξη φωνάζει: «Φύγε, ο Θεός να σε βοηθά! Η δορά σου να είναι ευλογημένη και τα αποκτήματά σου νόμιμα!» Ο αρχάριος λέει, «Στο όνομα του Θεού» και φιλά τα χέρια, πρώτα των σεΐχηδων, που είναι προσκεκλημένοι ως καλεσμένοι, ύστερα του σεΐχη του δικού του τάγματος και μοναστηριού, του νακίμπ, του ντουατζή και του κεχαγιά και μετά αποσύρεται περπατώντας προς τα πίσω με μεγάλη σεμνότητα προς την πύλη και λέγεται η φάτιχα της υποχώρησης. Ο αρχάριος, περπατώντας μετά σαν παγώνι, προχωρά προς την κουζίνα, όπου όλοι οι γέροντες του φέρνουν το γλύκισμα που λέγεται ρισαλοκμάσι (η μπουκιά της παραίτησης).

Με αυτόν τον τρόπο εγώ, ο φτωχός Εβλία, έγινα δεκτός στο τάγμα από τους ανωτέρους μου. Ένας άνθρωπος που κατευθύνεται έτσι, αποκτά το Θείο Έλεος, το πρόσωπό του είναι λευκό και στους δύο κόσμους και είναι ανάμεσα σε εκείνους που την ημέρα της κρίσης θα συγκεντρωθούν κάτω από τα λάβαρα του Προφήτη. Ο Θεός να το κάνει εύκολο με ευλογία! Πρέπει να ξέρετε, ότι αν κάποιος από τους πρεσβύτερους ή τους διαδόχους τους είναι ένοχος για οποιοδήποτε σφάλμα, φυλακίζεται από το συμβούλιο των πρεσβυτέρων. Η μεγαλύτερη διάρκεια περιορισμού είναι τρεις ημέρες, γιατί ένας μεγαλύτερος χρόνος θα τον εμπόδιζε να φροντίζει την οικογένειά του και τις δουλειές του. Ποτέ δεν επιτρέπεται να πουν μια λέξη που είναι αντίθετη με τις τέσσερις πύλες: νόμος ή δικαιοσύνη, αλήθεια, τάγμα και γνώση. Ο σεΐχης ή ο νακίμπ που λέει λόγια χωρίς σκοπό, ξεφεύγει από τον δρόμο του. Οι ανώτεροι όμως πρέπει να φροντίσουν να ερευνήσουν καλά το σφάλμα και να μην το τιμωρήσουν πολύ αυστηρά. Αν η κατηγορία της ενοχής δεν είναι συκοφαντική, αλλά καλά επιβεβαιωμένη, ο ένοχος τιμωρείται με ραβδισμό, ανάλογα με το παράπτωμά του, μέχρι ογδοντατρία κτυπήματα και ο σεΐχης, κάτοχος του χαλιού, δεν πρέπει ποτέ να σηκώνει το ραβδί, με το οποίο χτυπά, πιο ψηλά από το αυτί του, να κάνει δηλαδή κάτι που θεωρείται μόνο αδικία και παθιασμένη συμπεριφορά. Η τιμωρία του κουβαλήματος μιας βαριάς πέτρας γύρω από τον λαιμό έχει την εξής προέλευση. Ο Μωυσής, που δεν έδειχνε ποτέ το σώμα του, λόγω των συνεχών εκπομπών θεϊκού φωτός, λεγόταν από τον λαό του ότι ήταν λεπρός και ότι έπασχε από ελεφαντίαση. Μια μέρα μπήκε στον Νείλο για να κάνει μπάνιο και ακούμπησε το ρούχο του σε μια πέτρα στην ακτή. Ξαφνικά η πέτρα άρχισε να περπατάει παίρνοντας τον δρόμο της κατευθείαν προς την πρωτεύουσα (Μέμφιδα). Ο Μωυσής, αρπάζοντας το ραβδί του, άρχισε να τρέχει πίσω από την πέτρα και ο κόσμος με αυτή την ευκαιρία έγινε μάρτυρας της λαμπρής λευκότητας και καθαρότητας του σώματός του. Χιλιάδες άπιστοι έγιναν πιστοί σε αυτή την περίπτωση και είπαν: «Δεν υπάρχει Θεός, παρά μόνο ο Θεός και ο Μωυσής είναι ο συνομιλητής του Θεού». Ο Μωυσής, πολύ θυμωμένος που τον είδαν σε αυτή την κατάσταση γυμνότητας, έφτασε επιτέλους την πέτρα και στην οργή του, την τρύπησε με το ραβδί του σε δώδεκα σημεία. Τότε η πέτρα άρχισε να μιλάει και είπε: «Ω, Μωυσή, περπάτησα με εντολή του Κυρίου και ήμουν η αιτία που οι άνθρωποι είδαν την αγνότητά σου». Ο Μωυσής, αφού λυπήθηκε για την άδικη συμπεριφορά του, είπε στην πέτρα: «Σε τρύπησα σε δώδεκα μέρη, για τα οποία ζητώ συγγνώμη. Έναν δερβίση, δερβίσηδες τον συγχωρούν». Από αυτό το γεγονός, το ρητό, ντερβίσε ντερβισάν (ένας δερβίσης συγχωρείται από δερβίσηδες), παραμένει επίκαιρο μέχρι σήμερα στο στόμα των δερβίσηδων. «Λοιπόν», είπε η πέτρα, «Είμαι ικανοποιημένη με τις δικαιολογίες σου, Μωυσή, αλλά τώρα πάρε ένα σκοινί, πέρασέ το από μια από τις τρύπες και κράτα με, ώσπου μια μέρα να με θελήσεις για κολάρο για μετάνοια». Ο Μωυσής το έκανε και κρέμασε την πέτρα από τον λαιμό του. Αυτή την προέλευση έχουν οι πέτρες που κρέμονται με σπάγγο από τους λαιμούς των δερβίσηδων. Η συνηθισμένη που φορούν συνέχεια και το πέτρινο κολάρο ως τιμωρία προέρχονται και οι δύο από αυτό το γεγονός και ονομάζονται σιγκίλ-τάσι.

Η πέτρα συνόδευσε τον Μωυσή στην έρημο και αφού ταξίδεψε στον λαιμό του για σαράντα χρόνια, μια μέρα μίλησε ξανά λέγοντας: «Ω Μωυσή, βάλε με στο έδαφος και δώσε μου δώδεκα χτυπήματα. Τότε θα δεις παράξενα πράγματα». Ο Μωυσής έκανε ό,τι του είπε και ιδού! Δώδεκα ποτάμια ξεχύθηκαν από τις δώδεκα τρύπες. Από ένα από αυτά τα ποτάμια έπινε ο στρατός. Από ένα δεύτερο, οι γυναίκες. Από το τρίτο, τα άλογα. Από το τέταρτο, οι καμήλες. Από το πέμπτο, οι ταύροι. Από το έκτο, τα πρόβατα. Από το έβδομο, οι κατσίκες. Έτσι οι άνδρες και τα ζώα έσβησαν όλοι τη δίψα τους. Ταυτόχρονα έβρεχε μάννα από τον ουρανό, ενώ τα γλυκίσματα τερέχ, γκεζένγκου και χαλβάς, καθώς και ορτύκια, κατέβαιναν σε πλήθη από τον ουρανό, όλα ψημένα. Ύστερα από αυτό ο Μωυσής πήρε πάλι την πέτρα και έφυγε.

Εξηγήσαμε λοιπόν τα μυστήρια της προσκύνησης (μπεϊάτ) του ζωσίματος (σεντ) και της πέτρας (σιγκίλ). Πριν όμως μπορέσει κάποιος να επιτύχει την τελειότητα του σεΐχη, πρέπει να γνωρίζει καλά τη θρησκεία του Ισλάμ (ιμάν), το δογματικό μέρος (ιτικάντ) της πίστης και την υπακοή (τομπέ). Η κεφαλή της μετάνοιας είναι το ιχλάς, δηλαδή η ειλικρίνεια και η αγνότητα. Η αγνότητα συνίσταται στην υπακοή, την αφοσίωση, την απόσυρση, τη σεμνότητα και τη δικαιοσύνη. Όταν ρωτήθηκε ο Χασάν από τη Μπάσρα, ποιανού μαθητής ήταν, απάντησε ότι ήταν μαθητής του τρόπου και όταν ρωτήθηκε ξανά ποιανού τρόπου, απάντησε του τρόπου του Μωάμεθ. Τα θεμέλια κάθε τάγματος (ταρίκατ) είναι τα ακόλουθα έξι: (1) Μετάνοια, (2) Σεβασμός για τον σεΐχη, (3) Εξωτερική αγνότητα, (4) Εσωτερική αγνότητα, (5) Ικανοποίηση, (6) Απομόνωση. Οι επιστήμες του τάγματος είναι: (1) Γνώση, (2) Γενναιοδωρία, (3) Ελευθερία, (4) Ειλικρίνεια, (5) Διαλογισμός, (6) Αυτοπεποίθηση. Οι κολώνεςτου τάγματος είναι εξίσου έξι στον αριθμό: (1) Επιστήμη, (2) Ηπιότητα, (3) Υπομονή, (4) Παραίτηση, (5) Καλή φύση, (6) Ειλικρίνεια. Οι προϋποθέσεις του τάγματος είναι επίσης έξι, όπως και οι προηγούμενες: (1) Καλές πράξεις, (2) Προσευχή, (3) Αποποίηση, (4) Αυταπάρνηση, (5) Φόβος, (6) Επιθυμία.

Αν κάποιος που ονομάζεται παλαιότερος (πιρ) δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτές τις ερωτήσεις που μόλις αναφέρθηκαν, δεν του αξίζει ο τίτλος του πιρ, επειδή οι πράξεις του δεν συμφωνούν με τα λόγια του και του αξίζει η κατάρα του Θεού. Πιρ είναι αυτός που απέχει από απαγορευμένα πράγματα και που είναι αγνός και ενάρετος στην πίστη του.

Το ιμάν, δηλαδή η πίστη ή θρησκεία, είναι διαφόρων ειδών: (1) Η θρησκεία των αγγέλων, (2) των προφητών, (3) των εραστών της αλήθειας, (4) των πιστών, (5) των υποκριτών, (6) των παραιτηθέντων (μουσουλμάνων), (7) η θρησκεία ή πίστη που είναι κατατεθιμένη στις ψυχές των Απίστων, οι οποίοι τελικά στρέφονται προς τον σωστό δρόμο με τη χάρη του Θεού. Η πίστη ή θρησκεία (ιμάν) είναι ένα λαμπρό δένδρο, κορυφή του οποίου είναι το Κοράνι, φλοιός η σεμνότητα, κορμός η ευχαριστία, κλαδιά η ενάρετη επιφύλαξη, φύλλα η μετάνοια, καρπός η χάρη του Θεού. Η αληθινή σημασία της λέξης ιμάν είναι μια συνεχής μάχη με τον διάβολο και η έννοια της κατάστασης ενός δερβίση είναι η φτώχεια. Οι σταθμοί της φτώχειας είναι οι εξής οκτώ: (1) Μετάνοια, (2) Υπομονή, (3) Ευγνωμοσύνη, (4) Παραίτηση, (5) Αφοσίωση, (6) Παράδειγμα, (7) Απόσυρση, (8) Η επιστήμη του Θεού, επειδή ο Αδάμ ήταν μετανοημένος, ο Ιώβ υπομονετικός, ο Νώε ευγνώμων, ο Μωυσής παραιτημένος, ο Εντρίς αφοσιωμένος, ο Ιησούς αποσυρμένος, ο Μωάμεθ γνώριζε τον Κύριο. Ο Τζαφέρ Σαντίκ έλεγε ότι το θεμέλιο της φτώχειας είναι η καλή φύση, η κλειδαριά της η ευθύτητα και η δικαιοσύνη, ο καρπός της η αυτογνωσία, ο θησαυρός της η γνώση του Θεού και το κόσμημά της η κατάσταση της λέπρας (μεσκίν). Όποιος γνωρίζει με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό του, είναι βέβαιο, σύμφωνα με τη ρήση του Αλή, ότι θα γνωρίσει τον Κύριό του. Ανάμεσα στα εκατόν εβδομήντα τάγματα των δερβίσηδων, υπάρχουν πολλές ευσεβείς ψυχές που γνωρίζουν τον εαυτό τους και γνωρίζοντας τον εαυτό τους, γνωρίζουν τον Κύριό τους, που γνωρίζει τον αριθμό τους. Μερικοί από αυτούς ονομάζονται ούμερα (επιθεωρητές), άλλοι εβτάντ (πόλοι), άλλοι νουτζεμπά (εκλεκτοί), άλλοι νουκεμπά (ευγενείς), άλλοι μπουντελά (ηλίθιοι), άλλοι μουλαμιούν (απρόσεκτοι), άλλοι ρουτζεμπά (άγιοι άνδρες), άλλοι ουκελά (σοφοί), μερικοί φουκαρά (φτωχοί). Μερικοί βαδίζουν φορώντας το κοινό ντύσιμο του λαού, άλλοι ως σεΐχηδες και άλλοι ως μέθυσοι. Η παράδοση λέει: «Οι άγιοί μου είναι κάτω από τους θόλους (του ουρανού), κανένας δεν τους ξέρει παρά μόνο εγώ».

Οι διαφορετικές μορφές των δερβίσηδων

Οι δερβίσηδες του τάγματος του Σελμάν (κουρέα του Προφήτη) κουβαλούν πάντοτε μαζί τους ξυράφια και πέτρες ακονίσματος, για να υποδηλώνουν ότι έχουν σκοτώσει τις ψυχές τους. Τα γένια, τα μουστάκια, τα φρύδια και οι βλεφαρίδες που ξυρίζουν έχουν την έννοια ισάριθμων αποποιήσεων. Το ξύρισμα της γενειάδας σημαίνει αποποίηση των στολιδιών του κόσμου. Το ξύρισμα των φρυδιών δείχνει ότι δεν υπάρχει πέπλο μεταξύ του Θεού και των δούλων του. Το ξύρισμα του μουστακιού εκφράζει παραίτηση, που δεν έχει αντίρρηση για άσχημο πρόσωπο, ενώ το ξύρισμα των βλεφαρίδων σημαίνει πλήρη αποχή από όλα τα απαγορευμένα πράγματα. Τα σημάδια από φωτιά είναι ισάριθμες αυτο-μεταμέλειες. Οι προσκυνητές που πηγαίνουν στη Μέκκα, αν έχουν παραλείψει κάποιαν από τις απαραίτητες τελετουργίες ή παραστάσεις, το αναπληρώνουν με θυσία, για να συγχωρεθεί το σφάλμα τους. Σύμφωνα με την ίδια αρχή, οι δερβίσηδες που βρίσκουν τους εαυτούς τους ένοχους για οποιοδήποτε σφάλμα, σημαδεύονται με σημάδια φωτιάς, ώστε να μπορέσουν να γλιτώσουν από την αιώνια φωτιά. Εκείνοι που έχουν εκατόν ένα σημάδια φωτιάς στο κεφάλι τους διακηρύσσουν με αυτά ότι έχουν περάσει τη δοκιμασία εκατόν μιας εντολών και έχουν εγκαταλείψει όλα τα εγκόσμια πράγματα. Εκείνοι που φέρουν στο μέτωπό τους το σημάδι της παραίτησης, δεν πρέπει να τρέφουν καμία άλλη επιθυμία στην καρδιά τους, εκτός από εκείνη του Θεού. Όσοι σημαδεύουν τα αυτιά τους, πρέπει να ξεσηκωθούν και να βάλουν το δάχτυλο στο στόμα, ως ένδειξη ότι είναι πάντοτε έτοιμοι να πουν την αλήθεια. Τα δαχτυλίδια που φορούν οι δερβίσηδες στον λαιμό δηλώνουν ότι υποτάσσουν τον λαιμό τους στον νόμο, ενώ τα βραχιόλια στα μπράτσα είναι σύμβολα για να προτρέπουν εκείνους που τα φορούν, να κρατούν τα χέρια τους μακριά από οτιδήποτε απαγορεύεται. Γυμνά πόδια και γυμνό κεφάλι είναι τα σημάδια θεϊκής αγάπης. Όσον αφορά το κάλυμμα της κεφαλής των δερβίσηδων που ονομάζεται τατζ ή στέμμα, θα μπορούσαν να τεθούν και να απαντηθούν σαράντα ερωτήσεις. Το έθιμο να το φορούν χρονολογείται από τον Αδάμ, γιατί αυτός και οι 1.240.000 προφήτες που ήρθαν μετά από αυτόν, φορούσαν όλοι το στεφάνι της προφητείας. Ο Μωάμεθ, ο τελευταίος των Προφητών, το έλαβε από το χέρι του Θεού τη νύχτα του μιράτζ, της ουράνιας ανάβασής του. Αυτό το στέμμα το φορούσε μόνο η οικογένεια του Προφήτη και κανένας άλλος δεν το πήρε από τότε. Από αυτό το στέμμα προέρχονται όλα εκείνα τα τουρμπάνια των διαφόρων δερβίσηδων, που διακρίνουν τις διαφορετικές τάξεις των δερβίσηδων. Ο δερβίσης φοράει τσεκούρι για να δηλώσει, «Είμαι μουσουλμάνος (Μόσλεμ)».⁹⁴ Ρόπαλο, «Είμαι πιρ, ζωσμένος με μπαστούνι». Ζώνη, «Τα άκρα μου είναι ζωσμένα για να κάνω καλά έργα». Σφεντόνα, «Διώχνω τον διάβολο». Φλιτζάνι, «Είμαι βαθύς ωκεανός διαλογισμού». Dial, «Τηρώ τις ώρες της προσευχής». Σχοινί ή καπίστρι, «Έχω θάρρος να χαλιναγωγήσω την ψυχή μου». Δέρμα γύρω από τη μέση, «Είμαι σεμνός και ενάρετος». Προβιά πάνω στην οποία ξαπλώνει ή κάθεται, «Είμαι θύμα στους δρόμους του Θεού και κάθομαι στο χαλί με τον δικό μου τρόπο». Ιχράμ ή μανδύα προσκυνητή, «Μυήθηκα σε όλα τα μυστήρια και έχω κάνει τις ιεροτελεστίες του προσκυνήματος». Αφήνει τα μαλλιά να μεγαλώνουν για να εκφράσει: «Ακολουθώ το παράδειγμα του Προφήτη». Και κολλάει ένα σιδερένιο σύρμα στο κεφάλι του, «Είμαι έτοιμος να πολεμήσω με τον διάβολο». Κοντολογής, το εσωτερικό και το εξωτερικό ενός δερβίση είναι καλυμμένο με χίλια και ένα σημάδια, που δίνουν αφορμή για χίλιες και μία ερωτήσεις. Αυτός που θα είναι ικανός να απαντήσει σε όλες, πρέπει να είναι κύριος της επιστήμης του μυστικισμού (ιλμί λέντεν), ασκητής (τασαβούφ) και ωκεανός γνώσης, αλλά εγώ, ο φτωχός Εβλία, δεν είμαι. Εξακολουθώ να ψάχνω για πνευματικό οδηγό (μουρσέντ), να με καθοδηγήσει με τον αληθινό τρόπο. Κάθε δερβίσης δεν είναι σούφι, αν και μπορεί να είναι αληθινός μονοθεϊστής δερβίσης. Από κάποιους δερβίσηδες αυτής της περιγραφής έλαβα τις ακόλουθες απαντήσεις. Οι τελετές τους, λένε, χρονολογούνται από τον Αδάμ και τον Ιησού. Ο πρώτος, μετά την εξορία του από τον Παράδεισο, ταξίδεψε από την Κεϋλάνη μέχρι που συνάντησε την Εύα στο όρος Αραφάτ. Ο τρίτος περιοδεύων Προφήτης και ιδρυτής των δερβίσηδων ήταν ο Μωάμεθ, του οποίου τα ταξίδια και οι νίκες περιγράφονται επαρκώς στις βιογραφίες του (σιρ). Όλοι οι δερβίσηδες που υπάρχουν τώρα μπορούν να αναχθούν στον Αδάμ, τον Ιησού και τον Μωάμεθ, αν και κάθε τάγμα έχει ιδιαίτερο προστάτη και ιδρυτή, οι οποίοι θα αναφερθούν στην περιγραφή των συντεχνιών και εταιρειών με αλφαβητική σειρά. Τώρα θα σημειώσουμε απλώς τις τέσσερις αποποιήσεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω, τις οποίες υπαινιχθήκαμε με το ξύρισμα της γενειάδας, του μουστακιού, των φρυδιών και των βλεφαρίδων. Ένας αληθινός δερβίσης πρέπει να εγκαταλείψει την ψυχή του, τον κόσμο, τον πλούτο και την ανάπαυση. Η απάρνηση αυτών των τεσσάρων πραγμάτων και μόνο δημιουργεί έναν πλήρη δερβίση.

Το αλφάβητο των διαφορετικών ταγμάτων δερβίσηδων

Το θεμέλιο όλων των επιστημών είναι τα γράμματα του αλφαβήτου, όπου ο Θεός, ο Παντοδύναμος, έχει εκδηλώσει την αιώνια δύναμή του με τρόπο που αναστατώνει όλες τις δυνάμεις της διάνοιας. Ο Θεός έστειλε στους Προφήτες του εκατόν τέσσερα βιβλία. Τα τέσσερα ιερά κείμενα, δηλαδή η Πεντάτευχος, ο Ψαλτήρας, το Ευαγγέλιο και το Κοράνι και τα εκατό που στάλθηκαν σε άλλους προφήτες αποτελούνται όλα από τους συνδυασμούς των εικοσιεννέα γραμμάτων. Λέγεται ότι υπάρχουν εβδομηνταδύο διαφορετικές γλώσσες στον κόσμο, αλλά ο Θεός γνωρίζει ότι μπορεί να υπάρχουν χίλια εβδομηνταδύο έθνη στην επιφάνεια της γης, καθένα από τα οποία έχει τη δική του γλώσσα. Εγώ ο ίδιος, κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μου επί σαρανταένα χρόνια, συναντήθηκα με εκατόν σαρανταεπτά γλώσσες διαφορετικών εθνών, τις οποίες άκουσα να μιλούν. Και όλες αυτές οι γλώσσες συνδυάζονται από τα εικοσιεννέα στοιχεία του αλφαβήτου. Αν έρχονταν στον κόσμο άλλοι εκατό χιλιάδες Αριστοτέληδες, δεν θα μπορούσαν ποτέ να προσθέσουν ένα ακόμη γράμμα, ούτε να αλλάξουν τις θεμελιώδεις μορφές της γλώσσας. Στα περσικά, είναι αλήθεια, υπάρχουν τα γράμματα p, j και g, τα οποία δεν υπάρχουν στο αραβικό αλφάβητο, εκφράζονται όμως με τα ίδια σημεία. Στη γλώσσα των Κιρκασσίων υπάρχουν κάποιοι τραχείς ήχοι, σαν εκείνους του δρυοκολάπτη, που δεν μπορούν να γραφτούν και που προφέρονται και κατανοούνται μόνο από τους ίδιους τους Κιρκάσσιους. Η επιστήμη του αλφαβήτου είναι μια από τις πιο απαραίτητες για να προχωρήσουμε στις μυστικές και μυστικιστικές επιστήμες.

Αυτό που ονομάζεται Αλφάβητο των δερβίσηδων αποτελείται από τα ακόλουθα δέκα στοιχεία: (1) Να γνωρίζεις ότι είσαι πιρ. (2) Να σπέρνεις παντού την επιστήμη. (3) Να ποτίζεις με το νερό της καλής γεύσης. (4) Να αλωνίζεις στο δάπεδο της εγκράτειας. (5) Να περπατάς με καλό αέρα. (6) Να προσφέρεις υπηρεσία. (7) Να αερίζεσαι με τον άνεμο της επιθυμίας. (8) Να μετράς με το μέτρο της ζωής. (9) Να αλέθεις στον μύλο της αγάπης. (10) Να ψήνεις στον φούρνο της υπομονής. Αυτά τα ερωτήματα, που αποτελούν το αλφάβητο των δερβίσηδων, οδηγούν σε περαιτέρω επιστήμη και όσοι επιθυμούν να οδηγηθούν στο αληθινό μονοπάτι, φτάνουν από αυτό στον Μωάμεθ, από εκείνον στον Γαβριήλ και από τον Γαβριήλ στον Θεό. Σε κάθε πράγμα είναι απαραίτητο να καθοδηγείσαι από έναν οδηγό, όπως λέγεται στο βιβλίο Μεφταχάλ-ικμπαλ (Το κλειδί της ευδαιμονίας) με αφορμή μερικούς στίχους που διακήρυξαν όλοι παρουσία του Προφήτη. Ο Προφήτης ακούγοντάς τους, ευλόγησε όλους και έβαλε στο κεφάλι του ένα μαύρο στέμμα, με δύο ταϊλεσάν (είδος μαντηλιού, τα ταλάς των Εβραίων) να κρέμονται από αυτό. Αυτό το στέμμα ονομαζόταν Ζοβ-ες-σαχάμπ και ήταν το ίδιο που είχε λάβει ο Μωάμεθ από το χέρι του Θεού τη νύχτα της ουράνιας ανάβασής του (μιράτζ). Το στέμμα (τατζ), που φορούν τα διάφορα τάγματα των δερβίσηδων, αυτό συμβολίζει. Ο σεΐχης που επιθυμεί να είναι αντάξιος του στέμματος του, πρέπει να είναι σε θέση να απαντήσει στις τέσσερις ακόλουθες ερωτήσεις:

Ερώτηση: Ποιος είναι ο ιμάμης σου;

Απάντηση: Ο ιμάμης του σώματός μου είναι το μιχράμπ, ο ιμάμης της ψυχής μου είναι το Κοράνι, ο ιμάμης της καρδιάς μου είναι ο Μωάμεθ και ο ιμάμης της διάνοιάς μου είναι ο Γαβριήλ.

Ερώτηση: Πόσες κίμπλα υπάρχουν;

Απάντηση: Η κίμπλα του σώματός μου είναι το μιχράμπ, η κίμπλα της ψυχής μου είναι η ουράνια Καάμπα στον παράδεισο, η κίμπλα της διάνοιάς μου είναι το Κούρσι (ο θρόνος του Θεού) και η κίμπλα της καρδιάς μου είναι ο Αρς, ο ουρανός, ως κατοικία του Θεού.

Ερώτηση: Τι σημαίνουν τα πέντε γράμματα της λέξης δερβίσης (ντ, ρ, β, ι, ς);

Απάντηση: Το ντ σημαίνει ντερτ, που είναι πονεμένος, λεπτό σώμα και κίτρινο πρόσωπο. Το ρ την απουσία υποκρισίας (ρία). Το β σημαίνει βίντα, δηλαδή αποχώρηση από τον κόσμο. Το ι σημαίνει να μην πιστεύεις καθέναν γιαμάν ή σιωπηρά. Το σ να είσαι πάντα σαντμάν ή με καλή διάθεση και εύθυμος μέσω της θεϊκής αγάπης.

Ερώτηση: Τι σημαίνουν τα τρία γράμματα της λέξης σουφ (σ, ου, φ);

Απάντηση: Κάθε γράμμα δέχεται τρεις σημασίες. Το σ σημαίνει σίντκ, σαφάχ, σάμπρ. Ειλικρίνεια, χαρά, υπομονή. Το ου σημαίνει ουέντ, ουέφα, ουαχντέτ. Αγάπη, σταθερότητα, ενότητα. Το φ σημαίνει φικρ, φικντ, φένα. Φτώχεια, στέρηση, όλεθρο. Με τον ίδιο τρόπο επίσης η λέξη τατζ εξηγείται από περσικούς στίχους.

Στα φουτουβέτ-ναμε ή καταστατικά των διαφόρων ταγμάτων υπάρχουν πολλές χιλιάδες ερωτήσεις και απαντήσεις όπως αυτές που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Αρκούμαστε όμως σε εκείνες που έχουμε συγκεντρώσει εδώ. Τα καταστατικά βιβλία των διαφόρων συντεχνιών, με τους νόμους τους (κανούν), τις δημόσιες πομπές τους και τους πιρ, θα εξηγηθούν, αν ευχαριστεί τον Θεό, με αλφαβητική σειρά.

<-Τμήματα 71-77

Τμήμα 79->